Waarom ik in 2025 nog steeds achter mijn keuze uit 2012 sta en wat generatietrauma me leerde
Sommige keuzes maak je niet licht. En zeker niet als het gaat om iets ingrijpends als het (tijdelijk of blijvend) verbreken van contact met een ouder.
Toch deel ik dit verhaal, niet om iemand in een kwaad daglicht te zetten, maar om te laten zien wat intergenerationeel trauma doet. En hoe het ons leven kan bepalen tot iemand besluit het patroon te doorbreken.
Dragen wat niet van jou is
In mijn praktijk zie ik het vaak: mensen die lasten dragen die niet van henzelf zijn. Die onbewust de pijn, schuld of schaamte van eerdere generaties met zich meedragen. Ook ik ben daar geen uitzondering op.
De vader van mijn moeder, mijn opa, was zwaar getraumatiseerd. Oorlog, familieverleden het werd doorgegeven, van generatie op generatie. Totdat iemand zegt: het stopt hier. Die persoon werd ik.
Toen ik moeder werd, werd ik wakker
Toen ik mijn kinderen kreeg, veranderde alles. Instinctief voelde ik dat ik niet wilde doorgeven wat ik zelf had gevoeld: ontwrichting, onveiligheid, verwarring.
Ik kende toen de termen familieopstelling of traumaverwerking nog niet. Maar ik voelde wél dat ik ergens niet op mijn plek stond in het familiesysteem. Als drager van lasten die niet van mij waren. En dat moest veranderen.
Het besluit: liefdevol en pijnlijk
Mijn kinderen hebben geen oma. Niet omdat ik haar iets kwalijk neem, maar omdat ik een andere realiteit kies. Een waarin ik mijn plek in de fontein bewaak.
De rust die deze keuze bracht, maakte heling mogelijk. En ook al was het moeilijk, het bracht me dichter bij mezelf en daarmee bij mijn kinderen.
Een ode aan de lijn die mij maakte
Ik kijk met compassie terug. Mijn moeder was ook slachtoffer van wat haar is overkomen. Ik weet dat ze heeft gedaan wat ze kon, met de middelen die zij had. Ook zij droeg, net als ik, de echo’s van vorige generaties.
Op het sterfbed van mijn opa voelde ik zijn ziel wegglijden. Er kwam rust voor hem. Maar ook voor mij, al wist ik: de echte heling heeft tijd nodig. Toch gaf het richting aan mijn pad.
Ik voel zijn aanwezigheid nog vaak. Niet als last, maar als gids. Als herinnering aan waar ik vandaan kom, én hoe ver ik ben gekomen.
Van blauwe plekken naar blauwe kracht
Elke ervaring heeft mij gevormd. En nu mag ik, als begeleider, anderen helpen op hun pad. Met liefde, kennis en ervaring. Niet vanuit ‘ik weet het beter’, maar als mens naast een mens.
Zo is mijn keuze uit 2012 geen breuk, maar een brug. Tussen verleden en toekomst. Tussen pijn en groei.
Hulde aan trau-Ma.
Een liefdevolle buiging voor mijn moeder, mijn opa en de hele familielijn.
Herken je dit verhaal?
Draag jij ook iets wat niet van jou is? Voel je dat je niet op je plek staat in jouw familiesysteem? Je hoeft het niet alleen te dragen.
💬 Voel je welkom om contact op te nemen of jouw ervaring te delen in een reactie. Samen kijken we met zachte ogen naar dat wat gezien wil worden.
